Sureephorn님의 프로필>_< LouKuMaRu O_o"사진블로그리스트기타 도구 도움말

>_< LouKuMaRu O_o"

Sapsanthitikul Sureephorn

직업

Windows Media Player

사진(1/47)
มีอะไรจะบอกเจ้าของ space อ่ะป่าว
잠시만 기다려 주세요...
죄송합니다. 입력한 댓글이 너무 깁니다. 내용을 줄여 보세요.
입력한 내용이 없습니다. 다시 시도해 보세요.
죄송합니다. 지금은 댓글을 추가할 수 없습니다. 나중에 다시 시도해 보세요.
댓글을 추가하려면 부모님의 사용 허락이 필요합니다. 허용 요청
부모님이 댓글 기능을 해제한 상태입니다.
죄송합니다. 지금은 댓글을 삭제할 수 없습니다. 나중에 다시 시도해 보세요.
하루에 남길 수 있는 댓글의 최대 한도를 초과했습니다. 24시간 후에 다시 시도해 보세요.
회원님의 계정은 다른 사용자에게 스팸 메일을 보낼 수 있다고 여겨지므로 댓글 기능이 비활성화되어 있습니다. 이 설정에 문제가 있다고 생각되면 Windows Live 지원에 문의하시기 바랍니다.
댓글을 남기려면 아래 보안 검사를 완료해야 합니다.
보안 검사에 입력한 글자는 그림 또는 오디오에 있는 글자와 일치해야 합니다.
SURATTAKUL​Rachata님이 남긴 글:
ไปเที่ยวๆ เร็วๆน้าา
ไปทะเลกานนดีกว่าหน้าร้อนๆ


http://www.itaidev.com
3월 13일
Om님이 남긴 글:
เอารูปลงhi5เลยหมวย
สวยงามอะ ต้องโชว์ๆ
12월 25일
Om님이 남긴 글:
กูไม่ได้เป็นไร
คิดถึงเมิงจังหมวย
เมิงลืมเอารูปที่เมิงไปงานแต่งมาให้กูดูอะป่าว
กูขอทวงนะ 55
12월 24일
Om님이 남긴 글:
ห่าลากนะคะ ดีใจจังมึงยังเล่นสเปซอยู่
11월 29일
Nirut님이 남긴 글:
โปรเจคเส็ดแล้วดิ ได้ข่าว...
10월 30일
8월 29일

4ปี ของชีวิตนักศึกษา

กลับมาอัพชีวิตตอนเป็นนักศึกษารอบที่ 3
จะให้นึกว่าปีนี้ทำอะไรยังไงบ้างก็จำไม่ได้อ่ะ คนมันเริ่มมีอายุก็.หล่ะ
เล่าเรื่องตอนอยู่ปีสองดีกว่า
ก็เพราะว่าท่านซิดนีย์กลับประเทศ หรือหนีจากประเทศไทยไปจากเด็กซีเอส อย่างใดอย่างหนึ่ง
วิชา algo  something ก็เลยต้องมีอาจารย์มาจากภาคอื่นมาสอน
เรียนๆอยู่ อาจารย์ก็มีแอบจิกบ้าง แต่ไม่ร้ายแรงเท่าอาจารย์ชีวะจ๊ะ
รายนั้นของเค้าแรง
เรื่องมันแรงตอนที่ไปพรีเซนต์โปรเจควิชา algo นี่หล่ะ
ต้องไปพรีเซนต์ที่ตึกวิศวะ
ซึ่งอ อิดอก กลุ่มไหนไม่รู้ไม่ยอมไปให้ตรงเวลา
พวกกูก็เลยเลทๆๆ มากมาย
บริเวณนั้นก็จะมีโต๊ะเก้าอี้ให้นั่งนะคะ
พวกอิชั้นก็นั่งจับกลุ่มรอกัน เสวนาตามประสา ดอกๆนะ
อิโต๊ะที่พวกเรานั่งก็มีเศษอาหาร กากขยะ ที่คนชั้นต๊ำ ต่ำ กินเอาไว้แล้วไม่เอาไปทิ้งถังขยะค่ะ
ดอกๆ อย่างเราก็ไม่ได้สนใจจ๊ะ
พอกำลังลุกไปเท่านั้นหล่ะ
นี่!! พวกเธอทำไมกินแล้วไม่รู้จักเก็บ
อิเหี้ยกูอึ้งนะ กูยอมรับนะว่าตอนนั้นกูก็รีบเดินให้ห่างพ้นรัศมีแถวๆนั้น
อิอ้อมค่ะ มันเป็นนางสาวไทยแสนดี เอาขยะไปทิ้งค่ะ  ดิฉันนับถือในความกล้าของมันค่ะ
แล้วก็มีคนเถียงไปว่า ไม่ได้เป็ฯคนกิน มันวางทิ้งไว้อยู่แล้ว
อิ ผู้หญิงคนนั้นหลังจากได้สืบเสาะชื่อเสียงเรียงนามของมันแล้ว มันชื่อ อีเต่า ค่ะ
อิเต่ามันก็ท้าค่ะ เปิดกล้อง ดูเลยไหมหล่ะ
แม่ม แต่ด้วยความที่ไม่ใช่ถิ่นเรา แล้วก็รีบ
เพื่อนๆกูไม่อยากมีเรื่องค่ะ
ก็ปลอ่ยให้อิเต่ามันพูดโอ้อวดค่ะ ว่าเด็กพวกนี้นิสัยแย่ บลาๆๆๆๆ
อิดอกเอ้ย
ช่วงนั้นจำได้ว่า แค้นอิเต่ากันมากมาย

กลับมาที่ตอนปีหนึ่ง
เรียนชีวะ กูเกลียดมากแต่ก็ยอมเรียน เพราะกูได้ข่าวว่าเกรดสวยจ๊ะ
สวยมากจ๊ะกูได้ซีจ๊ะ
อาจารย์ก็แรงนะ มากมาย
กูจำได้ประโยคนึง
Did you bring brian from home?
มันช่างติดตรึงในดวงจิตอะไรเช่นนี้


คิดอะไรออกจะมาเล่าใหม่
6월 5일

1

 

5월 30일

4ปี ตอน2

โอ๊ยไม่ได้อัพมาร่วมเดือน
เข้ามารำลึกความหลังเป็นคนแก่ๆแบบที่อินังไต๋มันว่า
จริงๆแล้วมึงก็นึกถึงเหมือนกันใช่มั้ยหล่ะ สรุปว่ามึงก็แกเหมือนกู ๕๕๕

ชีวิตนศ.ปีหนึ่งผ่านไป พร้อมกับข่าวลือมากมายว่า รุ่นเราผ่านกัน3 แม่เจ้า!!!
กูไม่เชื่อมากเลยตอนนั้น กูเชื่อว่า แม่งลืมชัวร์
แต่เมื่อเจ้าใบเกรดใบน้อยได้หยอดลงบนกล่องจดหมายที่หน้าบ้านและได้เปิดอ่านดู
กูอยากจะให้มันเป็นแบบในเพลงจังหล่ะ "ต๊าย ตาย จดหมายผิดซอง" จริงๆเลย
ติดเอฟ แคล แม่ง แล้วกูก็ต้องมาลงเรียนแคลกับท่านซิดนีย์ ราฟเฟอร์อีกรอบ แม่งเศร้า

เพื่อนๆในกลุ่มตอนนั้นเริ่มกระจัดกระจายคนนู้นไปทางนี้ คนนี้ไปทางโน้น
ตอนนั้นมีชื่อกลุ่มว่า G^3 ย่อมากจาก girl guy gay ตอนนั้นกูรู้สึกว่าแม่งเจ๋งอ่ะ แต่ตอนนี้นะเหรอ หึหึ
กูก็เริ่มมาสนิทกับอิเหลียงมากขึ้น อาจจะเพราะว่ามันมาเช้ามั้ง จริงๆแล้วคือ ไม่มีใครคบมึงกับกูมั้ง ๕๕๕

เพื่อนบางคนก็หลงระเริงไปกับกิจกรรม
บางคนก็หลงระเริงไปกับร่างกาย และความงาม
กูเข้าใจเพื่อนบางคนผิดๆคิดว่าแม่งติดจะกิจกรรมอะไรนักหนา
แต่กูพึ่งจะมารู้ว่ามันมีเบื้องลึกเบื้องหลัง

คนที่คิดว่าแม่งดี ก็กลับเหี้ย
คนที่คิดว่าเหี้ย ก็โคตรเหี้ย

ความจำตอนปี2กูน้อยจังหว่ะ
ต่อที่ปีสามเลยละกัน
ปีสาม ทุกคนเริ่มตื่นตัวที่จะหาเพื่อนทำโปรเจค
แน่นอน ใครๆก็อยากทำกับเพื่อนที่คิดว่ามันจะรับผิดชอบชีวิตทั้งของตัวมันเองและของกลุ่มได้ด้วย
ก็เลยเริ่มจะมีการจองตัวเพื่อนๆกันมากมาย
แล้วเพราะไอ้โปรเจคจบ(ชีวิต)เนี่ยหล่ะ ทำคนผิดใจกันมามากมาย
คนบางคนก็หลอกใช้ความเป็นแฟนมาให้ทำโปรเจค แล้วต่อไปเป็นไงต่อ ก็ไปติดตามกันเอาเองแล้วกันนะคร๊าบ
ไว้มาเขียนต่อ พอดีฝามีโทรมา ๕๕๕
2월 21일

4ปี

ตอน เมื่อตอนที่กูยังเป็นเด็กปีหนึ่ง

เวลามันช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน

อีกสามสัปดาห์ กูก็ต้องออกไปหางานทำ เก็บเรื่องชีวิตในมหาลัยไว้เป็นอดีต
กูยังจำวันแรกที่กูเข้ามาเหยียบที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรีได้ ถึงแม้มันจะไม่แจ่มชัดสักเท่าไหร่ก็เหอะ
วันนั้นกูต้องมาสอบสัมภาษณ์ที่คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ แล้วกูก็ปวดขี้!!!
เอ๊ะ! หรือว่ามันจะเป็นเคล็ดว่าขี้ที่ไหนจะได้ที่นั่น

แล้วที่นั่นวันนั้นกูก็ได้เจอกับนุช (ที่รัก) เป็นคนแรก ตอนนั้นยังผมสั้นบ๊อบอยู่เลย ตอนนี้สวยไปไหนต่อไหนแล้ว
วันต่อๆมากูก็ได้รู้ว่าเพื่อนในโรงเรียนเดียวกับกูคือ ออยกับไต๋ก็มาเรียนที่เดียวกับกูด้วย กูก็ดีใจนะ ที่กูจะไม่เหงานะ

วันเรียน intensive กูก็ได้รู้จักกับใครอีกเยอะเลย ในนั้นมีไอ้วิน จักร โบว์แกมโบ เอม ฟาง ใหม่ ฯลฯ
ตอนแรกกูไม่ชอบไอ้จักรเลย แม่งขี้เก็กยังไงไม่รู้ หลังเริ่มรู้นิสัย กูก็เริ่มเข้าใจว่ามันเป็นคนดี(รึป่าว 555)

ระหว่างนั่งรถเมลล์กลับบ้านกู มีกู ไต๋ ออย แล้วกูก็เจออิหญิง อยู่บนรถเมลล์101 นั่งเบาะหลังสุด
กูก็จำได้นะว่ามันเรียนภาคเดียวกัน แต่แม่งน่ากลัวมากๆเลยอินี่อ่ะ
กูเลยไม่กล้าทักมัน กูกลัว สุดท้ายพอรู้จักมัน แม่งอินี่ก็แรงชิบหาย

ระหว่างเรียน intensive กูก็ได้รู้จักกับกระทาชายนายหนึ่ง(รึป่าวว่ะ) มันมีนามว่า อิเหลียง แม่งล่ำได้ใจกูมาก ทีแรกกูคิดว่ามันเป็นเด็กบ้านนอกนะ  มันดูเป็นคนซื่อๆนะ แต่จริงๆแล้ว พวกมึงก็รู้กันหนิ อิอิ

เมื่อก่อนน้ำที่โรงอาหารก็เหยือกละ8บาท กินกันสี่คน คุ้มสุดๆไปเลย แต่เดี๋ยวนี้ไม่มีแล้ว ทำไมเค้าไม่เห็นใจนศ.แบบกูบ้างว่ะ ว่ากูอยากจะสวีทวี๊ววิ่วสวิงกิ้งเป็นฝูงนะ

วิชาเรียนวิชาแรกในปี1ก็เจอกดีเลยคับ เจอฝรั่งท่านซิดนีย์ ราฟเฟอร์ ดอก กูฟังไม่ออกนะ
แล้วกูก็เรียนๆหลับๆเรื่อยมาจนได้
F เซ็งไปเลย

กูใฝ่ฝันว่าจะเป็น
programmer แต่กูก็หลับในคาบจาวาเกือบทุกครั้ง เห็นหน้าอ.อุดมทีไรกูง่วงหว่ะ ยิ่งเรียนตอนบ่ายๆเนี่ย สุดยอด

ระหว่างเรียนก็มีประชุมเชียร์ ก็หล่ะเบื่ออีพี่บ้าๆบอๆพวกนั้น คุยกับกูดีๆก็ไม่ได้ ต้องมากพูดกระแทกแดกดัน กูเข้ามาให้มึงพูดให้ฟังก็ดีแค่ไหนและ แล้วก็ให้กูไปขอลายเซ็นเพื่อน และรุ่นพี่
อิเจนมันคงโกรธ ด่า และสาปแช่งกูไปเรียบร้อยแล้ว เพราะกูดันไปเรียกมันว่าพี่ 555 ก็กูไม่แน่ใจนิหว่า รุ่นแม่งก็มีตั้งเกือบ100 ข้าน้อยสมควรตาย
!!!

ตอนนั้นก็มีเรื่องประชุมเชียร์จากม.อื่น คณะเลยให้ยกเลิกประชุมเชียร์ วันนั้นก็วันเกิดกูอีกต่างหาก ช่างดีเหลือเกิน แล้วเราก็ไปปิดประชุมเชียร์ที่ร้าอาหารแห่งนึง อิพวกพี่ก็บิ้วอยู่นั่นหล่ะ บิ้วให้กูร้องไห้ แต่กูกว่ากูร้องน้อยหว่ะ กูไม่ซาบซึ้งกะอิพี่ที่มาตวาดแว๊ดกับกูเท่าไหร่ สุดท้ายกูก็ได้แดกเค้ก

แม่งให้กูไปเต้น กูก็เต้นไม่เป็นนะเนี่ย -
_-‘ แล้วกูก็เลยจัดแจง ป้อนเค้กแม่งทุกคนเลย ตอนนั้นกูก็ลืมนึกไปว่า ขี้ปากแต่ละคนแม่งโสโครก แต่เอาเหอะ cs ทั้งหลายที่อยู่ในงานวันนั้นเป็นลูกหลานกระสือยายสายไปเรียบร้อยแล้ว 555

ตอนเรียนไปก็ทำกิจกรรมไปน้อยนิด กูได้รู้จักและคุยกับเพื่อนหลายคนมากขึ้น แต่คนบางคนที่กูไม่เคยคุยตั้งแต่ปี1 ยันปี4กูก็ยังไม่ได้คุย แต่ใช่ว่ากูจะแคร์ เชอะ

ชีวิตนักศึกษา ทำให้กูเรียนรู้ว่าคนมันมีหลายประเภทมากๆๆๆๆๆๆๆ กูรู้สึกเหมือนกับว่าชีวิตในม.ปลายของกูไม่เคยเจอคนประเภท สองหน้า สามหัว ลิ้นสี่แฉกแบบนี้มาก่อนเลย กูมาเจอะเจอก็ตอนปี1นี่หล่ะ ซึ้งไปเลย

ไว้นึกไรออกจะมาอัพใหม่



1월 16일

ไวรัสทำหลอน

มันเกิดขึ้นสดๆร้อนๆเมื่อกี้นี้เองครับท่าน
พิมพ์ไปขนลุกไป

ออน์เอ็มมาปุ๊บ
มีคนมาทักกูอย่างทันด่วนสองคน(รึป่าวว่ะ)
คนแรกเป็ฯอิก้อนพิ้งกี้ อันนี้กูเฉยๆไม่มีอะไร

แต่อีกอันมันชื่อเอ็มว่า
Bonus
ตกใจแทบหงายจากเก้าอี้
มึงไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว
แล้วมึงมาทักเอ็มกูได้ไงอินัส

พอกดดูดีๆ
อ่อ
อิไวรัสนั่นเอง
อิเหี้ย
ขนลุกไม่หาย

ยังไงกูก็ไม่ลืมมึงหรอกนะ
แต่กูไม่เข้าใจว่าทำไมอิไวรัสจะต้องไปติดเอ็มมึงด้วยหว่ะ
สาดดดดด
1월 11일

ชายเสื้อเหลือง

วันนี้หมวยไปตะแลดแต๊ดแถวๆเซ็นทรัลปิ่นเกล้า
ขากลับก็นั่ง146กลับบ้าน
ก็ขึ้นๆรถไป สักพักก็แลเห็นว่าอุ๊ย!!!
มีที่นั่งเหลือหนึ่งที่
หมวยก็นึกในใจ เอ๊ะ ชะนีนางนี้ทำไมเธอไม่นั่งนะ
ที่ว่างตรงนั้นเป็นเบาะคู่ แต่ว่ามีชายเสื้อเหลืองคนหนึ่งนั่งอยู่

กูก็ไปนั่งแล้วก็เหลือมองคนข้างๆ
ทำไมมันเหมือนมีกลิ่นตัวว่ะ
แถมเสื้อก็ดำๆไงไม่รู้

คงเป็นโชคดีของกูที่คนตรวจตั๋วขึ้นป้ายเดียวกับกูแล้วก็ตรวจตั๋วผู้ชายคนที่นั่งข้างกู
พอตรวจตั๋วเสร็จ คนตรวจก็ถามว่า นี่ขึ้นมาจากไหนเนี่ย
ชายเสื้อเหลือง: ก็จากสายใต้ใหม่นะ
หมวย: คิดสระตะแล้วว่า อ่าว แม่ง อีกไม่กี่ป้ายก็ถึงแล้วนี่หว่าสายใต้ใหม่
คนตรวจ : นี่จะนั่งมารอบนึงแล้วนี่
หมวย: - -"
ทันใดนั้นกูเห็นว่าที่นั่งข้างหลังคนขับว่าง กูเลยวิ่งจู๊ด ไปนั่งเลย

ทีนี้ก็ 146 มันชอบมาเปลี่ยนรถ
กูก็ดันขึ้นช้าอีก เหลือที่นั่งแต่เบาะหลังกับชายเสื้อเหลือง
หึหึ
กูยอมนั่งหลังดีกว่าว่ะ ถึงมันจะน่ากลัวก็ตามที
ตอนก่อนจะลงรถคนก็เยอะมาก แสดงว่าต้องมีคนนั่งข้างๆชายเสื้อเหลืองแน่ๆ
กูก็แอบจิกตาไปมองว่าผู้โชคร้ายคนนั้นเป็นใครหนอ หึหึ
1월 9일

กรรมเวร

วันนี้กูก็อยากจะบ่นๆเรื่อยเปื่อยนะ
กับสิ่งที่กุเจอมาตั้งแต่เด็กจนโต
เรื่องงี่เง่าที่กูใส่ใจมากเกินไปด้วยหล่ะมั้ง
แต่เค้าชอบมายุ่งกับกูก่อนหนิ
หรือไม่ก็ทำตัวไม่น่าเคารพนับถือ
การที่คุณมี หรือรวย หรือเคยรวย ไม่ได้หมายความว่าคุณจะมามีอำนาจข่มคนอื่นได้

การที่คุณมีอายุมากกว่า ไม่ได้หมายความว่าคุณจะต้องให้คนอื่นเกรงใจเสมอ

การที่คุณหัวหงอก ไม่ได้หมายความว่า สักวันนึงคุณจะไม่โดนกูถอนหงอก

เมื่อคุณใช้วิธีเค็มๆกับกูก่อน กูก็สวนกลับแต่สุดท้ายคุณก็สวนกลับกู
ไม่เป็นไรกูไม่แคร์ ถือว่ากรรมเวรสักวันมันต้องตอบสนอง

ความช่วยเหลือที่คุณเคยขอจากบ้านกูให้ญาติของคุณได้ไปต่างประเทศ กูไม่เคยลืมหรอกนะ
แล้วคุณเคยสำนึกบุญคุณบ้านกูหรือคนที่ทำให้ญาติคุณได้ไปบ้างมั้ย
ไม่สำนึกไม่เป็นไรแต่น้ำใจที่คุณมีให้บ้านกูมันแทบมลายหายสิ้น

แค่บ้านกูขอยืมเงินเพราะเร่งด่วน ไม่ได้ขอไปเลย
คุณก็ยังแล้งน้ำใจ

แต่ทีญาติคุณมาติดหนี้บ้านกูเป็นหมื่น ทวงมาเป็นปีๆ คุณบอกเพียงว่า "ข้าไม่รู้ๆ"

แค่ของกินนิดๆหน่อยในงานบวชให้เด็กคนนึง ก็ยังงก

พอญาติคุณได้ดิบได้ดี ก็เริ่มทำตัวหยิ่งจองหองอีกแล้ว เอาเถอะ

คนที่เค้าเคยดีกับคุณมากๆ ไปไหนก็เลี้ยงข้าวคุณ
พอเค้าคนนี้ไปงานของญาติคุณ คุณกลับเก็บค่ารถเค้า แล้วบอกว่า "ไม่รู้ข้าปล่อยให้ญาติข้าจัดการ ข้าไม่เกี่ยว"

ของกินของบ้านคนๆหนึ่งที่อาศัยที่ดินคุณอยุ่คุณและญาติคุณก็มากล้ากินอาหารบ้านเค้าได้หน้าตาเฉย ไม่เคยคิดจะถามสักคำว่ากินได้ไหม
เอาเข้าว่า ข้าเป็นเจ้าของที่ที่เอ็งอยู่

แต่กรรมเวรก็ยังมีอยู่
ญาติของคุณเองกลับเค็มกับคุณอย่างวันก่อนๆที่คุณเคยเค็มกับญาติของกู

พอดีกูเป็นอิเด็กจำฝังใจอ่ะนะ ใครทำไรไว้กับกู กูไม่ลืมหรอก
อย่าทำอะไรไปมากกว่านี้จนกูทนไม่ได้ อย่าทำร้ายคนที่กูรัก
หัวดำ หัวหงอกกูจะไม่เว้นแล้ว
เพราะสิ่งดีๆที่คุณทำกับบ้านฉันอาจจะมี แต่มันน้อยมากหว่ะ น้อยมากเสียจนกูนึกไม่ออก