Sureephorn님의 프로필>_< LouKuMaRu O_o"사진블로그리스트기타 ![]() | 도움말 |
>_< LouKuMaRu O_o" |
||||||||||||||
|
มีอะไรจะบอกเจ้าของ space อ่ะป่าว
8월 29일 4ปี ของชีวิตนักศึกษากลับมาอัพชีวิตตอนเป็นนักศึกษารอบที่ 3
จะให้นึกว่าปีนี้ทำอะไรยังไงบ้างก็จำไม่ได้อ่ะ คนมันเริ่มมีอายุก็.หล่ะ เล่าเรื่องตอนอยู่ปีสองดีกว่า ก็เพราะว่าท่านซิดนีย์กลับประเทศ หรือหนีจากประเทศไทยไปจากเด็กซีเอส อย่างใดอย่างหนึ่ง วิชา algo something ก็เลยต้องมีอาจารย์มาจากภาคอื่นมาสอน เรียนๆอยู่ อาจารย์ก็มีแอบจิกบ้าง แต่ไม่ร้ายแรงเท่าอาจารย์ชีวะจ๊ะ รายนั้นของเค้าแรง เรื่องมันแรงตอนที่ไปพรีเซนต์โปรเจควิชา algo นี่หล่ะ ต้องไปพรีเซนต์ที่ตึกวิศวะ ซึ่งอ อิดอก กลุ่มไหนไม่รู้ไม่ยอมไปให้ตรงเวลา พวกกูก็เลยเลทๆๆ มากมาย บริเวณนั้นก็จะมีโต๊ะเก้าอี้ให้นั่งนะคะ
พวกอิชั้นก็นั่งจับกลุ่มรอกัน เสวนาตามประสา ดอกๆนะ อิโต๊ะที่พวกเรานั่งก็มีเศษอาหาร กากขยะ ที่คนชั้นต๊ำ ต่ำ กินเอาไว้แล้วไม่เอาไปทิ้งถังขยะค่ะ ดอกๆ อย่างเราก็ไม่ได้สนใจจ๊ะ พอกำลังลุกไปเท่านั้นหล่ะ นี่!! พวกเธอทำไมกินแล้วไม่รู้จักเก็บ อิเหี้ยกูอึ้งนะ กูยอมรับนะว่าตอนนั้นกูก็รีบเดินให้ห่างพ้นรัศมีแถวๆนั้น อิอ้อมค่ะ มันเป็นนางสาวไทยแสนดี เอาขยะไปทิ้งค่ะ ดิฉันนับถือในความกล้าของมันค่ะ แล้วก็มีคนเถียงไปว่า ไม่ได้เป็ฯคนกิน มันวางทิ้งไว้อยู่แล้ว อิ ผู้หญิงคนนั้นหลังจากได้สืบเสาะชื่อเสียงเรียงนามของมันแล้ว มันชื่อ อีเต่า ค่ะ อิเต่ามันก็ท้าค่ะ เปิดกล้อง ดูเลยไหมหล่ะ แม่ม แต่ด้วยความที่ไม่ใช่ถิ่นเรา แล้วก็รีบ เพื่อนๆกูไม่อยากมีเรื่องค่ะ ก็ปลอ่ยให้อิเต่ามันพูดโอ้อวดค่ะ ว่าเด็กพวกนี้นิสัยแย่ บลาๆๆๆๆ อิดอกเอ้ย ช่วงนั้นจำได้ว่า แค้นอิเต่ากันมากมาย กลับมาที่ตอนปีหนึ่ง เรียนชีวะ กูเกลียดมากแต่ก็ยอมเรียน เพราะกูได้ข่าวว่าเกรดสวยจ๊ะ สวยมากจ๊ะกูได้ซีจ๊ะ อาจารย์ก็แรงนะ มากมาย กูจำได้ประโยคนึง Did you bring brian from home? มันช่างติดตรึงในดวงจิตอะไรเช่นนี้ คิดอะไรออกจะมาเล่าใหม่ 5월 30일 4ปี ตอน2โอ๊ยไม่ได้อัพมาร่วมเดือน
เข้ามารำลึกความหลังเป็นคนแก่ๆแบบที่อินังไต๋มันว่า จริงๆแล้วมึงก็นึกถึงเหมือนกันใช่มั้ยหล่ะ สรุปว่ามึงก็แกเหมือนกู ๕๕๕ ชีวิตนศ.ปีหนึ่งผ่านไป พร้อมกับข่าวลือมากมายว่า รุ่นเราผ่านกัน3 แม่เจ้า!!! กูไม่เชื่อมากเลยตอนนั้น กูเชื่อว่า แม่งลืมชัวร์ แต่เมื่อเจ้าใบเกรดใบน้อยได้หยอดลงบนกล่องจดหมายที่หน้าบ้านและได้เปิดอ่านดู กูอยากจะให้มันเป็นแบบในเพลงจังหล่ะ "ต๊าย ตาย จดหมายผิดซอง" จริงๆเลย ติดเอฟ แคล แม่ง แล้วกูก็ต้องมาลงเรียนแคลกับท่านซิดนีย์ ราฟเฟอร์อีกรอบ แม่งเศร้า เพื่อนๆในกลุ่มตอนนั้นเริ่มกระจัดกระจายคนนู้นไปทางนี้ คนนี้ไปทางโน้น ตอนนั้นมีชื่อกลุ่มว่า G^3 ย่อมากจาก girl guy gay ตอนนั้นกูรู้สึกว่าแม่งเจ๋งอ่ะ แต่ตอนนี้นะเหรอ หึหึ กูก็เริ่มมาสนิทกับอิเหลียงมากขึ้น อาจจะเพราะว่ามันมาเช้ามั้ง จริงๆแล้วคือ ไม่มีใครคบมึงกับกูมั้ง ๕๕๕ เพื่อนบางคนก็หลงระเริงไปกับกิจกรรม บางคนก็หลงระเริงไปกับร่างกาย และความงาม กูเข้าใจเพื่อนบางคนผิดๆคิดว่าแม่งติดจะกิจกรรมอะไรนักหนา แต่กูพึ่งจะมารู้ว่ามันมีเบื้องลึกเบื้องหลัง คนที่คิดว่าแม่งดี ก็กลับเหี้ย คนที่คิดว่าเหี้ย ก็โคตรเหี้ย ความจำตอนปี2กูน้อยจังหว่ะ ต่อที่ปีสามเลยละกัน ปีสาม ทุกคนเริ่มตื่นตัวที่จะหาเพื่อนทำโปรเจค แน่นอน ใครๆก็อยากทำกับเพื่อนที่คิดว่ามันจะรับผิดชอบชีวิตทั้งของตัวมันเองและของกลุ่มได้ด้วย ก็เลยเริ่มจะมีการจองตัวเพื่อนๆกันมากมาย แล้วเพราะไอ้โปรเจคจบ(ชีวิต)เนี่ยหล่ะ ทำคนผิดใจกันมามากมาย คนบางคนก็หลอกใช้ความเป็นแฟนมาให้ทำโปรเจค แล้วต่อไปเป็นไงต่อ ก็ไปติดตามกันเอาเองแล้วกันนะคร๊าบ ไว้มาเขียนต่อ พอดีฝามีโทรมา ๕๕๕ 2월 21일 4ปีตอน เมื่อตอนที่กูยังเป็นเด็กปีหนึ่ง 1월 16일 ไวรัสทำหลอนมันเกิดขึ้นสดๆร้อนๆเมื่อกี้นี้เองครับท่าน พิมพ์ไปขนลุกไป ออน์เอ็มมาปุ๊บ มีคนมาทักกูอย่างทันด่วนสองคน(รึป่าวว่ะ) คนแรกเป็ฯอิก้อนพิ้งกี้ อันนี้กูเฉยๆไม่มีอะไร แต่อีกอันมันชื่อเอ็มว่า Bonus ตกใจแทบหงายจากเก้าอี้ มึงไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว แล้วมึงมาทักเอ็มกูได้ไงอินัส พอกดดูดีๆ อ่อ อิไวรัสนั่นเอง อิเหี้ย ขนลุกไม่หาย ยังไงกูก็ไม่ลืมมึงหรอกนะ แต่กูไม่เข้าใจว่าทำไมอิไวรัสจะต้องไปติดเอ็มมึงด้วยหว่ะ สาดดดดด 1월 11일 ชายเสื้อเหลืองวันนี้หมวยไปตะแลดแต๊ดแถวๆเซ็นทรัลปิ่นเกล้า ขากลับก็นั่ง146กลับบ้าน ก็ขึ้นๆรถไป สักพักก็แลเห็นว่าอุ๊ย!!! มีที่นั่งเหลือหนึ่งที่ หมวยก็นึกในใจ เอ๊ะ ชะนีนางนี้ทำไมเธอไม่นั่งนะ ที่ว่างตรงนั้นเป็นเบาะคู่ แต่ว่ามีชายเสื้อเหลืองคนหนึ่งนั่งอยู่ กูก็ไปนั่งแล้วก็เหลือมองคนข้างๆ ทำไมมันเหมือนมีกลิ่นตัวว่ะ แถมเสื้อก็ดำๆไงไม่รู้ คงเป็นโชคดีของกูที่คนตรวจตั๋วขึ้นป้ายเดียวกับกูแล้วก็ตรวจตั๋วผู้ชายคนที่นั่งข้างกู พอตรวจตั๋วเสร็จ คนตรวจก็ถามว่า นี่ขึ้นมาจากไหนเนี่ย ชายเสื้อเหลือง: ก็จากสายใต้ใหม่นะ หมวย: คิดสระตะแล้วว่า อ่าว แม่ง อีกไม่กี่ป้ายก็ถึงแล้วนี่หว่าสายใต้ใหม่ คนตรวจ : นี่จะนั่งมารอบนึงแล้วนี่ หมวย: - -" ทันใดนั้นกูเห็นว่าที่นั่งข้างหลังคนขับว่าง กูเลยวิ่งจู๊ด ไปนั่งเลย ทีนี้ก็ 146 มันชอบมาเปลี่ยนรถ กูก็ดันขึ้นช้าอีก เหลือที่นั่งแต่เบาะหลังกับชายเสื้อเหลือง หึหึ กูยอมนั่งหลังดีกว่าว่ะ ถึงมันจะน่ากลัวก็ตามที ตอนก่อนจะลงรถคนก็เยอะมาก แสดงว่าต้องมีคนนั่งข้างๆชายเสื้อเหลืองแน่ๆ กูก็แอบจิกตาไปมองว่าผู้โชคร้ายคนนั้นเป็นใครหนอ หึหึ 1월 9일 กรรมเวรวันนี้กูก็อยากจะบ่นๆเรื่อยเปื่อยนะ
กับสิ่งที่กุเจอมาตั้งแต่เด็กจนโต เรื่องงี่เง่าที่กูใส่ใจมากเกินไปด้วยหล่ะมั้ง แต่เค้าชอบมายุ่งกับกูก่อนหนิ หรือไม่ก็ทำตัวไม่น่าเคารพนับถือ การที่คุณมี หรือรวย หรือเคยรวย ไม่ได้หมายความว่าคุณจะมามีอำนาจข่มคนอื่นได้
การที่คุณมีอายุมากกว่า ไม่ได้หมายความว่าคุณจะต้องให้คนอื่นเกรงใจเสมอ การที่คุณหัวหงอก ไม่ได้หมายความว่า สักวันนึงคุณจะไม่โดนกูถอนหงอก เมื่อคุณใช้วิธีเค็มๆกับกูก่อน กูก็สวนกลับแต่สุดท้ายคุณก็สวนกลับกู ไม่เป็นไรกูไม่แคร์ ถือว่ากรรมเวรสักวันมันต้องตอบสนอง ความช่วยเหลือที่คุณเคยขอจากบ้านกูให้ญาติของคุณได้ไปต่างประเทศ กูไม่เคยลืมหรอกนะ แล้วคุณเคยสำนึกบุญคุณบ้านกูหรือคนที่ทำให้ญาติคุณได้ไปบ้างมั้ย ไม่สำนึกไม่เป็นไรแต่น้ำใจที่คุณมีให้บ้านกูมันแทบมลายหายสิ้น แค่บ้านกูขอยืมเงินเพราะเร่งด่วน ไม่ได้ขอไปเลย คุณก็ยังแล้งน้ำใจ แต่ทีญาติคุณมาติดหนี้บ้านกูเป็นหมื่น ทวงมาเป็นปีๆ คุณบอกเพียงว่า "ข้าไม่รู้ๆ" แค่ของกินนิดๆหน่อยในงานบวชให้เด็กคนนึง ก็ยังงก พอญาติคุณได้ดิบได้ดี ก็เริ่มทำตัวหยิ่งจองหองอีกแล้ว เอาเถอะ คนที่เค้าเคยดีกับคุณมากๆ ไปไหนก็เลี้ยงข้าวคุณ พอเค้าคนนี้ไปงานของญาติคุณ คุณกลับเก็บค่ารถเค้า แล้วบอกว่า "ไม่รู้ข้าปล่อยให้ญาติข้าจัดการ ข้าไม่เกี่ยว" ของกินของบ้านคนๆหนึ่งที่อาศัยที่ดินคุณอยุ่คุณและญาติคุณก็มากล้ากินอาหารบ้านเค้าได้หน้าตาเฉย ไม่เคยคิดจะถามสักคำว่ากินได้ไหม เอาเข้าว่า ข้าเป็นเจ้าของที่ที่เอ็งอยู่ แต่กรรมเวรก็ยังมีอยู่ ญาติของคุณเองกลับเค็มกับคุณอย่างวันก่อนๆที่คุณเคยเค็มกับญาติของกู
พอดีกูเป็นอิเด็กจำฝังใจอ่ะนะ ใครทำไรไว้กับกู กูไม่ลืมหรอก อย่าทำอะไรไปมากกว่านี้จนกูทนไม่ได้ อย่าทำร้ายคนที่กูรัก หัวดำ หัวหงอกกูจะไม่เว้นแล้ว เพราะสิ่งดีๆที่คุณทำกับบ้านฉันอาจจะมี แต่มันน้อยมากหว่ะ น้อยมากเสียจนกูนึกไม่ออก |
|||||||||||||
|
|